Otoko prze\u017cy\u0142a m\u0142odzie\u0144czy romans, kt\u00f3rego konsekwencje na lata naznaczy\u0142y jej \u017cycie. Uda\u0142o si\u0119 jej w ko\u0144cu otrz\u0105sn\u0105\u0107 z dawnych wydarze\u0144, a obecnie spe\u0142nia si\u0119 w malarstwie. \u014cki jest od niej sporo starszy i wydaje si\u0119, \u017ce ju\u017c rozliczy\u0142 si\u0119 z minionymi latami. Wiedzie uporz\u0105dkowane \u017cycie, jest uznanym pisarzem, a jego najs\u0142ynniejsza powie\u015b\u0107 nawi\u0105zuje do tamtego romansu.<\/p>\n\n\n\n
Mimo slow narracji, kt\u00f3ra niejako wprowadza odbiorc\u0119 Pi\u0119kna i smutku<\/em> w powolny, przyjemny rytm czytania, echa przesz\u0142o\u015bci bohater\u00f3w pozostaj\u0105 wci\u0105\u017c \u017cywe \u2013 mo\u017cna nawet powiedzie\u0107, \u017ce intensywnie \u017cywe. Rozd\u017awi\u0119k mi\u0119dzy spokojnie nakre\u015blonymi s\u0142owami a eksplozj\u0105 emocji, wspomnie\u0144, potrzeb i pragnie\u0144 daj\u0105 efekt ciszy przed burz\u0105, a po jakim\u015b czasie, gdy ju\u017c zostajemy bardziej wessani przez histori\u0119, czujemy si\u0119 jak w oku cyklonu, czyli nadal bezpiecznie obserwujemy akcj\u0119, ale ju\u017c z innej perspektywy, od \u015brodka.<\/p>\n\n\n\n Powie\u015b\u0107 uzmys\u0142awia nam, jak misternie utkane s\u0105 nasze \u017cycia. Nigdy nie \u017cyjemy w pr\u00f3\u017cni, oddzia\u0142ujemy na innych, inni oddzia\u0142uj\u0105 na nas. Nasze sploty czasem s\u0105 tylko nasze, niekiedy \u0142\u0105cz\u0105 si\u0119 ze splotami innych, a ich \u2013 z jeszcze innymi. Zdarza si\u0119, \u017ce co\u015b si\u0119 pruje albo \u017ce \u0142atamy dziur\u0119. W ten spos\u00f3b powstaje mozaika z\u0142ych i dobrych decyzji, a tak\u017ce: pi\u0119kna i smutku. One si\u0119 nie wykluczaj\u0105, one wsp\u00f3\u0142graj\u0105.<\/p>\n\n\n\n Nigdy nie wiemy, jak bardzo jedna decyzja mo\u017ce wp\u0142yn\u0105\u0107 na bieg \u017cycia \u2013 naszego i innych. Otoko oraz \u014cki te\u017c nie wiedzieli, ale zaryzykowali. Bo innej drogi nie ma. I cho\u0107 nie przynios\u0142o im to \u201eI \u017cyli d\u0142ugo i szcz\u0119\u015bliwie\u201d, ich najbli\u017cszym tym bardziej, to uda\u0142o im si\u0119 celebrowa\u0107 \u015bwiat i to, co ludzkie \u2013 z ca\u0142ym pi\u0119knem i smutkiem, kt\u00f3re si\u0119 z tym wi\u0105\u017c\u0105.<\/p>\n\n\n\n Yasunari Kawabata, Pi\u0119kno i smutek<\/strong><\/p>\n